Blog van verpleegkundige Frank: ‘Mijn eerste acute situatie’

Voor mij is het al ruim een jaar geleden dat ik mijn diploma in ontvangst heb mogen nemen. Vier jaar lang heb ik kennis mogen maken met verschillende sectoren in de zorg, waarin ik vreugde, verdriet en liefde heb mogen ervaren.

Toen ik in het derde jaar van mijn verpleegkundige opleiding stageliep in het BovenIJ ziekenhuis, kwam ik in aanraking met mijn eerste acute situatie. Ik liep stage op de Cardiologie/Neurologie afdeling, waar ik de hele week een 85-jarige man verzorgde die bij ons, wegens een val incident, was opgenomen. Meneer woonde nog thuis, maar had geen familie meer. Hij was al een tijd minder mobiel en door het val incident was zijn mobiliteit nog meer afgenomen. Tijdens mijn derde dienst trof ik meneer huilend aan, zittend op zijn bed. Ik ging naast hem zitten en sloeg een arm om hem heen. Ik probeerde hem gerust te stellen en vroeg wat er aan de hand was. Met tranende ogen keek hij mij aan en zei: ‘Broeder ik heb geen enkele familie meer, maar gelukkig geeft u mij wel het gevoel dat er tenminste nog iemand voor mij is’. Mijn ogen werden vochtig, kippenvel ging door mijn lichaam en uit het niets begon ik meneer te omhelzen. Vlak daarna zei ik: ‘Zolang ik voor u zorg, is er altijd één persoon die er voor u is’.

De volgende dag had ik wederom een dagdienst en liep met een voldaan gevoel naar meneer toe. Het was rond 08:30 uur en meneer lag nog in bed. Ik probeerde meneer te wekken, maar zonder reactie. Bij de tweede poging kreeg ik wederom geen reactie, waardoor ik mijn begeleider erbij had geroepen. Ook mijn begeleider kreeg geen reactie. Bij meneer was al bekend dat hij wel vaker diep in slaap kon zijn. Om deze reden zei mijn begeleider tegen mij dat ik het over een paar minuten gewoon nog een keer moest proberen. Ik vertrouwde de situatie niet en begon met het meten van de vitale functies. Toen ik het deken aanraakte, voelde ik dat het doorweekt was van de urine. Meneer was niet bekend met spontaan urineverlies. Bij het meten van de vitale functies zag ik dat meneer een zeer hoge bloeddruk had van 188/97. Daarnaast reageerde meneer totaal niet op pijnprikkels en zijn pupillen waren ongelijk.

Ik ging op mijn gevoel af en besloot om mijn begeleider op te roepen. Ook hij vertrouwde de situatie niet, nadat ik mijn bevindingen en zorgen over meneer had uitgesproken. Ik besloot samen met mijn begeleider de arts in te schakelen en binnen een paar minuten stond de arts aan het bed. Hij besloot om geen risico te nemen en liet met spoed een CT-scan van de hersenen maken, waarop een zeer grote bloeding te zien was. Hierdoor werden meerdere functies in het lichaam aangetast, wat verklaarde waarom meneer zijn urine had laten lopen en niet aanspreekbaar was. Meneer werd vervolgens met spoed naar de Intensive-care(IC) gebracht en werd daar aangesloten aan de monitor. Dit was het punt waar ik meneer voor het laatst heb gezien.

Toen ik de volgende dag op het werk aan kwam, hoorde ik dat meneer die avond nog was overleden. De arts kwam in de loop van de ochtend naar mij toe en legde een arm om mij heen. Hij zei: ‘Frank, je hebt de situatie goed ingeschat en goed gehandeld’. Dit was mijn eerste acute situatie in de zorg. Als ik de situatie over zou kunnen doen, dan had ik precies hetzelfde gehandeld. Ik vertrouwde de situatie niet en besloot om mijn verantwoordelijkheid als verpleegkundige te nemen. Inmiddels ben ik nu gediplomeerd en als ik een situatie niet vertrouw, dan ga ik nog steeds op mijn gevoel af. De patiënt staat voor mij altijd bovenaan en ik doe er alles aan om optimale zorg te bieden. Dit zal ik continueren tot het einde van mijn carrière.

 Foto gemaakt in mijn tijd als stagiaire in het Boven-IJ-ziekenhuis

Volg mij ook via:

Frank van Eis

Mijn naam is Frank van Eis. Ik ben werkzaam als verpleegkundige. Door middel van mijn blogs wil ik mensen laten zien hoe mooi en bijzonder het is om werkzaam te zijn in de zorg.

2 gedachten over “Blog van verpleegkundige Frank: ‘Mijn eerste acute situatie’

  • oktober 2, 2017 om 6:09 pm
    Permalink

    Hallo Frank,
    Zelf ben ik 1977 de opleiding in de VU gestart. Destijds de eerste 6 mnd school en dan 3 mnd praktijk. Afdelingen steeds afwisselend. Afhankelijk van het theoretische onderwerp. Zo heb ik in de 2,5 jr veel verschillende afdelingen leren kennen.
    Oa Chirurgie, klein specialisme, oncologie,kraam/verloskamers, neonatologie, gesloten geriatrie.
    Toch blijft mij 1 patiënt heel dierbaar. Net 18 jaar, 1e afdeling, chirurgie, afdeling met alleen 1en 2 pers kmrs. In mijn 1e nachtdienst, ca 02.30 uur werd er gebeld. Een meneer die in zijn laatste levensfase was. Bovendien een goede vriend van vrienden van mijn ouders.
    Ik kwam zijn kmr binnen. T/O zijn bed hing een groot schilderij van thuis. Hij wist dat dit het eindstation zou worden. Hij sprak de woorden” zuster wilt u met mij bidden?”
    Gelukkig ben ik van huisuit met het protestantse geloof opgevoed. Dus ik pakte een stoel en vroeg of hij een speciale wens had. Nee, dat liet bij aan mij over. Ik weet niet meer hoelang ik bij hem heb gezeten en zijn koude handen in die van mij lagen.
    Het was een zeer emotioneel en indrukwekkend gebeuren.
    Meneer is 2 dagen later overleden.
    Later hoorde ik dat zijn echtgenote aan de hoofdverpleegkundige en via de vrienden van mijn ouders had laten weten voor dit moment in de nacht heel dankbaar te zijn geweest. Het gaf zelfs zijn echtgenote de rust in het rouwproces.
    Zoiets vergeet je nooit meer, zeker niet als 18 jarige.
    Volg je hart en gevoel, dat maakt het beroep zo mooi.
    Jammergenoeg heb ik om gezondheidsredenen moeten stoppen. Zelf heb ik de laatste 15 jaren vele operaties ondergaan en dus de andere kant meegemaakt.
    Ik wens je een mooie tijd toe in de uitoefening van dit beroep.

    Beantwoorden
    • oktober 2, 2017 om 4:03 pm
      Permalink

      Jeetje… ik ben gewoon sprakeloos. Wat een eer en wat een bijzonder verhaal dat jij dit hebt willen delen met mij. Dank je wel! Wat een respect heb ik voor jou als verpleegkundige, maar ook voor jou als persoon. Jammer om te horen dat je dit bijzondere beroep niet langer heb kunnen uitoefenen.. Onwijs bedankt voor je reactie en je steun!

      Groetjes,

      Frank

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: