Blog van verpleegkundige Frank: ‘Ik voel mij in de steek gelaten’.

Heb jij ook weleens ervaren dat jij je in de steek gelaten voelt? Zelf heb ik dit in het verleden ook een aantal keer mee moeten maken. Juist daarom weet ik hoe erg het is, als je voor zo’n situatie komt te staan. Helaas zie ik dit in de praktijk vaak terug bij patiënten.

Zo overkwam dit een mevrouw, die bij mij op de afdeling lag. Mevrouw kreeg een totale knieprothese, wat ongecompliceerd was verlopen. Na goede fysiotherapie in het ziekenhuis mocht mevrouw de volgende dag al naar huis toe. Ik kwam bij mevrouw in de kamer en besloot om bij haar op bed te zitten. Ik vroeg mevrouw hoe haar thuissituatie was. Zij vertelde mij dat zij weduwe was en dat haar man vijftien jaar geleden is overleden. Mevrouw was al een tijd minder mobiel, waardoor zij niet in staat was om een aantal werkzaamheden zelfstandig uit te voeren. Zij kreeg hier voor hulp van de thuiszorg, die één keer per dag bij haar thuis kwamen.

Indien een patiënt ontslag klaar is, dan bespreek ik altijd of er een mogelijkheid is dat familie diegene op kan komen halen. Ik vroeg dit aan mevrouw en zij gaf aan dat zij twee kinderen had, die in de buurt woonde. Met een glimlach op mijn gezicht, pakte ik mevrouw haar hand vast en zei: ‘Wat is het toch fijn dat uw kinderen in de buurt wonen’. De seconden op de klok gingen door, maar ik kreeg geen reactie. Na een paar minuten stilte kwamen de tranen bij haar tevoorschijn. Ik was sprakeloos. Vanuit mijn eigen reactie sloeg ik een arm om haar heen en keek haar recht in de ogen aan. Vervolgens vroeg ik: ‘Wilt u erover praten?’. Mevrouw pakte mijn hand en zei: ‘Verwacht niet veel van ze, zij hebben het altijd druk’.

Ik besloot toch om contact op te nemen met beiden kinderen. Het resultaat was alleen tevergeefs. Van allebei kreeg ik te horen dat zij het te druk hadden en dat zij geen mogelijkheid zagen om mevrouw op te halen. Teleurgesteld liep ik terug naar de kamer en ik zag mevrouw haar gezicht al vertrekken. Ik vertelde de reacties van haar kinderen, maar voordat ik mijn laatste zin had uit gesproken, begon zij te huilen. ‘Dit is nou elke keer zo’, aldus mevrouw. Ik gaf haar een knuffel en zei: ‘Lieverd, het komt allemaal goed. Ik ga ervoor zorgen dat u vandaag nog thuis bent’.

Plotseling zag ik een glimlach op mevrouw haar gezicht ontplooien. Vervolgens zei ze: ‘Broeder, zou u dat echt voor mij willen doen?’. Ik aarzelde geen moment en zei tegen haar: ‘Schat, natuurlijk wil ik dat doen voor u’. Ik liep naar mijn leidinggevende toe en legde de situatie uit. Ik eiste dat deze mevrouw veilig thuis gebracht zou worden en mede door de verminderde mobiliteit, liet ik een zorgambulance voor haar regelen. Met een voldaan gevoel liep ik terug naar mevrouw en zei: ‘Schat, ik heb een zorgambulance voor u geregeld. Over een uurtje bent u lekker thuis’. Er viel een korte stilte. Mevrouw was sprakeloos. Na de korte stilte begon mevrouw mij spontaan te omhelzen. Zij zei: Broeder, ik ben u zo dankbaar. Een mooier gevoel kan u mij niet geven’.

Binnen een uur was de zorgambulance gearriveerd. Mevrouw werd opgehaald en was dolgelukkig. Met een glimlach op haar gezicht, kreeg ik drie zoenen van haar. Zij keek mij aan en zei: ‘Broeder, ik ben zo blij dat u er voor mij bent geweest. Ik zal u nooit meer vergeten’. Vervolgens werd zij met de brancard door de gang vervoerd en verdween zij langzaam uit het zicht.

 

Volg mij ook via:

Frank van Eis

Mijn naam is Frank van Eis. Ik ben werkzaam als verpleegkundige. Door middel van mijn blogs wil ik mensen laten zien hoe mooi en bijzonder het is om werkzaam te zijn in de zorg.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: